Język znaczników
Język znaczników jest swego rodzaju formatem dokumentu, który zawiera w sobie tekst, jak również dodatkowe informacje, które go opisują. Odnoszą się one, np. do wyglądu czy też do znaczenia fragmentu dokumentu i są wyrażane poprzez wplecione w tekst znaczniki. Za jeden z najpopularniejszych języków znaczników należy uznać HTML. Jest to technologia stanowiąca fundament WWW, jednak przede wszystkim wykorzystywana w przemyśle wydawniczym.
Języki znaczników podzielić można na trzy klasy, czyli prezentacyjne, proceduralne oraz opisowe. W przypadku pierwszej z wymienionych klas, dokument nie wymaga formatowania. Jego strukturę określa się na podstawie sposobu rozmieszczenia w nim zawartości. Znakowanie proceduralne, tak jak w poprzednim przypadku, określa sposób demonstracji tekstu, z tą różnicą, że znaczniki nie są widoczne dla użytkownika końcowego. Ostatnią klasę stanowi znakowanie opisowe. W tym przypadku zastosowane znaczniki nie narzucają bezpośrednio w jaki sposób mają być prezentowane, a raczej charakteryzują znaczenie fragmentu tekstu.
Za podstawową zaletę znakowania opisowego należy uznać jego elastyczność. Dodatkowym atutem jest możliwość opracowywania metod przetwarzania grup dokumentów do innych formatów, w przypadku dokumentów formatowanych według określonej specyfikacji. I tak, np. odnośniki w języku HTML znalazły szerokie zastosowanie przez wyszukiwarki internetowe, które na ich podstawie oceniają popularność zasobów sieciowych.
Nastawienie HTML na znakowanie opisowe, oraz idącą za tym elastyczność oraz rozszerzalność, stało się jednym z podstawowych czynników kształtujących sukces Sieci Światowej. Kolejnymi czynnikami są: koncepcja URL-i oraz nieskrępowana dystrybucja przeglądarek WWW.
Języki znaczników podzielić można na trzy klasy, czyli prezentacyjne, proceduralne oraz opisowe. W przypadku pierwszej z wymienionych klas, dokument nie wymaga formatowania. Jego strukturę określa się na podstawie sposobu rozmieszczenia w nim zawartości. Znakowanie proceduralne, tak jak w poprzednim przypadku, określa sposób demonstracji tekstu, z tą różnicą, że znaczniki nie są widoczne dla użytkownika końcowego. Ostatnią klasę stanowi znakowanie opisowe. W tym przypadku zastosowane znaczniki nie narzucają bezpośrednio w jaki sposób mają być prezentowane, a raczej charakteryzują znaczenie fragmentu tekstu.
Za podstawową zaletę znakowania opisowego należy uznać jego elastyczność. Dodatkowym atutem jest możliwość opracowywania metod przetwarzania grup dokumentów do innych formatów, w przypadku dokumentów formatowanych według określonej specyfikacji. I tak, np. odnośniki w języku HTML znalazły szerokie zastosowanie przez wyszukiwarki internetowe, które na ich podstawie oceniają popularność zasobów sieciowych.
Nastawienie HTML na znakowanie opisowe, oraz idącą za tym elastyczność oraz rozszerzalność, stało się jednym z podstawowych czynników kształtujących sukces Sieci Światowej. Kolejnymi czynnikami są: koncepcja URL-i oraz nieskrępowana dystrybucja przeglądarek WWW.